düşmüştüm kaldırımdan,
üstüme sıçramıştı çamur..
tutmadı kimse elimden,
ıslattı beni yağmur..
çürüdüm kaldırım kenarında öylece,
yaktı yanaklarımı göz yaşlarım..
pas tuttu elimdeki aynam,
bir zamanlar neşeyle baktığım..
kırılmış şemsiyem burnumun ucunda,
kokusu eskilerden bir şey anımsatıyor..
ve işte geçiyor yine bir araba yanımdan,
çamurlara biraz daha gömülüyorum..
derken güneş çıkıyor yeniden,
bir çocuk koşuyor kahkahalarla.
iğreniyorum gülüşünden
ve işte ölüyorum o anda..

bugün çok b.k bir gün.. çok sıkılıyorum yine.. dün doğum günümdü ve o gün de geçti gitti.. dünden beri uzun süreden sonra ilk kez annemin yokluğunu bu kadar yoğun hissettim.. hatta bugün yine yanına sokulup öylece oturmak istedim.. neyse ki bu fırsatları elimdeyken değerlendirmiştim ve şu an bir pişmanlık, ya da "keşke" diyecek bir durum hissetmiyorum..

bugün abimle tartıştık hem de bu sefer bayağı bir sinirlendim sanırım.. o kadar sinirlenmişim ki sinirden dudaklarımı ısırıp alt dudağımın iç kısmını morartmışım.. tartışmanın konusu ya da büyüklüğü, hatta tartışmış olmamız bile mühim değil aslında, nasıl olsa geçecek biliyorum.. ama beni asil rahatsız eden durum, artik dayanıksız olmam, sorunlara karsı katlanma gücümün azalmış olması.. geçen gün derste votka içip teneffüste salak salak paso sırıttığım o 15-20 dakika ne kadar güzeldi aslında.. kafamdaki tek şey, kafamın güzel olmasıydı.. az da içmiştim aslında, sarhoş olmam imkansız olurdu, ama biraz kendimden kopmaya o kadar ihtiyacım vardı ki, kısa sürelik de olsa bunu basarmışım biraz sanırım..

ne acıdır ki bu doğum günümde de beni ilk tebrik edenler başkaları oldu.. yine ayni dileğim her zamanki gibi reddedildi.. olsun napalım seneye yine ayni dilekle bir yerlerde bekliyor olacağım ben..

  kuşları seveyim derken ellerimde kalır kanatları
 uçamazlar ölürler ellerimde..
 ellerimde kalır kokuları yıllarca, çıkmaz
 korkularının, pişmanlıklarının kokusu..
 siner üzerime, siner..
 akar gözyaşlarım ellerime, korkularıyla karışır, korkularım olur..

Sevgilerde

Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı.
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen isler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz)
Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.

Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
Yılların telâşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi.

Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz
Yahut vakit olmadı

  Behçet Necatigil

bugün okula gitmedim canım istemedi ve de hastaydım zaten ne güzel ta öğlen 2ye kadar uyudum.. çok canım sıkıldı yine, yine çeşitli düşüncelere daldım her zamanki gibi.. ve dolayısıyla da yine hüzünlendim üzüldüm falan işte.. dün okulda çektiğimiz resimlere baktım böle kendimi bir an resimlerin içine hapsetmek istedim.. neden böle bilmiyorum ama son zamanlarda aşırı hüzünlü duygusal bir şey oldum ben ya.. bir de ben duygusallaştıkça çevremdekilerin duyarsızlaştığını fark etmeye başladım ve bundan feci rahatsızlık duyuyorum.. niye bir denge yok.. niye..?

 denge dediğim de şuydu yani alt tarafı arada bir insanlarla ciddi konuşabilmek.. konuşmak istemek bu kadar mı imkansız bir istek.. biliyorum dışardan pek ciddi ve böle anlayışlı biri gibi görünmüyorum. hatta daha çok yılışık, bencil duygusuz bir saçmalama yumağı gibi görünüyorum.. ama sırf bunlardan ibaret bir insan mıyım ben..? neden en yakın arkadaşıma bile bir şey anlatmaya çekiniyorum.. neden biriyle şöyle biraz felsefi, konusu oradan buradan da olsa derin bir anlam içeren muhabbetlere girecek kimsem yok.. neden her ayrıntılı cümle kuruşumda benden uzaklaşan insanlar var etrafta.. ne zaman saçma sapan bir şey söylesem  ya da böle gereksiz iğrenç espri yapsam birileri oluyor bunları paylaşacak.. ama ne zaman ki şöyle biraz yasamdan, dertlerden, derinlerden konuşmak istesem kaçan bakışlar, kaçan sözler görüyorum..

 müziği bu yüzden seviyorum iste.. istediğimde yanımda olan, dinlediğimde kendimden bir parça bulabildiğim, bir şeyler hissedebildiğim tek şey o..

bütün gün boyunca nasıl hissettim kendimi biliyor musunuz..? şekeri elinden alınmış bir de üstüne dayak yemiş küçük bir çocuk gibi.. ya ne salak görünüyorum ben kesin dışardan bakılınca.. öyle boş konuşuyorum ki konuştuklarımı hatırlamaya beynim bile zahmet etmiyor.. midem de bulanıyor zaten bünyem de bana isyan ediyor.. bugün Betülcüğüme de dediğim üzere canım feci sıkılıyor ama öle böle değil bezdim yani o derece..

 kendime yeter ulan kapa git artik bu bünyeyi diyorum da kepenkleri indiremiyoruz malum sebeplerden dolayı.. … yemiyor değil acıdan da korkmuyorum da ne bileyim işte nefret ederim pes eden insanlardan, onlardan olamam asla.. of ne diyorum ben ya neyse bitirilene kadar yaşayıp gideceğim belki boş belki bana ait her şey gibi anlamsız ve de en önemlisi hep eksik.. sıyırmamışsam şimdiye kadar şöyle en güzelinden, tek nedeni arada hissettiğim küçük çocukluk.. aslında çocukluğuma dönmek de yetmez bana, çünkü yanlış hatırlamıyorsam en son 4 yaşında geceleri geleceğimi ve ölümü düşünüp ağlar, ölünce ne olacağını düşünmekten bunalımlara girerdim.. daha o zamanlar yalnız bırakılmaktan korkup sonra da hiç bir şey yokmuş gibi çevreme gülücükler saçardım diğer tüm çocuklar gibi, ama içim ta o zamandan beri hep bir buruk.. işte bu yüzden benim dönmem gereken yer ta en baş.. yani var olmamalıydım.. ya da delirmeliydim, bilmiyorum.. birileri elimden delirme hakkimi almış gibi sanki.. kendimi her an bu haksizlik bana yapıldığı için günlerce, aylarca ağlayacakmışım gibi hissediyorum..

 neyim ben neyim ne... belirsiz gereksiz mantıksız ot gibi bir şeyim ben kendini bilmez bir yasam formuyum ve bıktım bu ot halimden.. her şeyi bir kenara bıraktım ben bir buçuk yıl sürünürken bir buçuk dakikacık bile dinlenmeye değer olmadığımı gösterdi bazıları bana.. işte bu çok koydu.. bir de en kötüsü hala zihnimde bir yerlerde tutunmuş ve gitmiyor olması.. tamam sonuçta dar görüşlü bir insan değilim tek bir insandan da karşılık görmeden yıllarca platonik olarak yaşayamam da, yine de diyorum ki sanki başkalarından da hoşlanabilmek, en azından bir şeyler olabilmesini ummak ya da düşünmek de benim için hep bir kısır döngü oldu.. ne zaman bak bu olabilir, bn de mutlu olabilirim dediysem o zaman ya düşüncelerim karşılıksız çıktı, ya da çoktan bazıları tarafından uygulamaya geçirilmiş oldu.. pişmanım o boşa geçen bir buçuk sene için gerçekten ama bir yandan da bana ders olduğunu düşünüyorum..

 anlamıyorum yani, ne istedim ki.. çok mu bir şey istedim, hayır.. el alem gibi popüler ya da cool ya da ne bileyim böyle çok beğenilen birini mi istedim.. ya da işkence edecek bir köle mi aradım.. ya da bencilliğime ortak olacak birini mi bekledim.. hayır.. sadece onun gibi sade, hatta belki biraz saf olsa dedim.. ortak nokta arayışından nefret ederim ama en azından dinlediğim bir parçadan bahsettiğimde anlamsız gözlerle bakacak biri olmamalı diye düşündüm.. her şey canim cicimle bitmez ki..

 nereye kadar öpebilirsin en sevdiğini.. nereye kadar sarılıp kalırsın öyle.. nereye kadar sessizce bakışabilirsin sadece.. hiç mi değeri yok insanların gözünde sohbetin, aşk dışında biraz da dostluğun.. denedim işte olmadı.. o paso romantik takılan insanlar gibi aşkım canım bir tanemlerle yasayamadım.. birazcık arkadaş konumuna geçelim istedim ve sonuç ne oldu.. terk edildim.. ne güzel değil mi böyle herkesin kalıplarla yaşaması, kuklalara dönüşmesi, anlamsızlaşması..

 çok bir şey biliyorlarmış gibi de derler ki merak etme mezun olunca bulursun bir tane.. sanki Allahın emri gibi sırf sevgilisi olsun diye arayışta olan insanlar var.. bulmak nedir ya, kaybettiğin eşyanı mı arıyorsun, mal mı insanlar..neyi bulurmuşum, ne istediğimi biliyor musunuz ki.. ben sadece "sevgilim" olsun maksat doğanın gereğini yerine getirelim istemiyorum ama anlatamıyorum ki kimseye.. bilmiyorlar ki insan ne sadece aşkla ne de sadece dostlukla yetinir.. yok ama yok anlamayın siz hala böyle devam edin.. elbet anlayan birileri var ve karşılaşacağım bir gün..